Zoveel zaken

Er zijn zoveel dingen die ik wil vertellen, wil verwoorden, wil delen. Maar toch, ik weet niet of het wel gepast is, of ik dat werkelijk wil... Ik weet niet wie dit zal lezen? Vrienden? Misschien. En dan nog... Wil ik wel dat zij mijn diepste ik leren kennen?


Wat kan ik nog vertellen... Hetgene mij vooruitstuwt, mij door alle opdrachten, papers en presentaties stuwt? Een reis, een reis naar het Verre Zuiden, Zuid-Afrika. Niet zomaar, maar met mijn twee 'girlfriends', tv-maatjes, grey's anatomy/private practice en nu ugly betty verslaafden, Nele en Liesbeth. Het wordt geweldig: eten, winkelen, shoppen, natuur bezichtigen, gezellig samen zijn, weerwolven, nieuwe mensen leren kennen. Liesbeth heeft er jaren gewoond, kent er elk plekje, en zal een uitstekende gids voor ons zijn. De gastvrijheid van haar mama zal ons welbevallen en de rust zalwelverdiend zijn.

Het zijn zalige zaken om naar uit te kijken, die rust... maar dan, weer een nieuwe uitdaging. Werken maar nieuwe ervaring opdoen, stage doen. Weer in contact komen met mensen, mijn wereldbeeld verruimen en hopen leren, praktische zaken, niet die theoretische, onder stof gelegen, nooit dynamische, rompslomp van op de universiteit. Het zal deudgd doen om te proeven van een nieuwe wereld met mensen die er echt iets van kennen, niet mensen die na jaren academische theoretische opleiding beweren te weten dat ze alles weten. Van die omhooggevallen arrogantie en hun verbloemd gepraat wordt ik zot. Sommige lessen vallen nog mee, anderen daarentegen. Vaak denk ik dat proffen zelf geen flauw benul hebben waarover ze praten, terwijl de materie best wel interessant kan zijn. Andere proffen daarentegen kunnen datgene waarin ze geloven ongelooflijk uitleggen, je binden aan hun verhaal.

Wat ik nu wil, is rust... Geen papers, deadlines, groepswerken, presentaties, samenvattingen, oefeningen... gewoon rust, vier letters, niet meer dan dat

R U S T