Er zijn zo van die dagen. Er zijn zo van die dagen dat alles meezit, niks loopt fout. Positieve energie alom, niets gaat fout en de dag vliegt zo voorbij.
Gisteren was zo een dag, of toch, bijna. Het voelde zo maar ik denk dat het vooral kwam door één positieve gebeurtenis, ach ja... dromen mag. Maar goed, ik heb een stageplaats voor in augustus. Een hele toffe, hoop ik, denk ik, weet ik. Echt iets voor mij, hoop ik, denk ik, weet ik. En het was zo gebeurd. Tof sollicitatiegesprek, leuke mensen en voilà, ik mag in augustus beginnen. Wordt werk vinden later ook maar zo gemakkelijk.
En dan is er nog mijn project. Eindelijk mag het openbaar. Een paar maanden geleden opperden enkele vriendinnen en ik het idee om iets te doen voor oude en zieke manegepaarden. Deze belandden na jarenlang werken al te vaak in het slachthuis en wij vinden dat dit niet kan. Als mensen jarenlang gewerkt hebben, stop je hen toch ook niet onder de grond?
Daarom zijn we begonnen met de vzw Horsetopia die zich hiervoor inzet. We gaan allerlei activiteiten organiseren: een wafelverkoop, halloweentocht, nachtspel, wijndegustatie... noem maar op. Hopelijk komt het van de grond en hoef ik hier binnen een paar maanden niet te zeggen dat alles voor niets was. Dat zou balen zijn. Dus mensen, open je hart en help ons, en help vooral die zielige paarden die niets anders kennen dan een stal, vier muren, en werken, werken, werken. Bedankt!
www.horsetopia.be
woensdag 16 april 2008
maandag 14 april 2008
Morgen, grote dag
Wow, ik ben weer even stil geweest... Heb het echt ontzettend druk gehad. De universiteit kruipt in je klere, ik ben met fitness begonnen (jaja, ik word nog sportief) en mijn project krijgt vorm. Morgen gaan we het openbaar maken =D, eigenlijk is het totaal niets bijzonder maar voor ons betekent het wel veel. Leg het later wel uit...
Mijn hoofd gaat echt alle kanten op. Zoveel dingen dat ik moet onthouden, moet doen... Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel dingen een mens kan onthouden, met hoeveel dingen een mens kan bezig zijn! Eigenlijk best vreemd dat onze hersenen zo opgebouwd zijn.
Nu ja, tot zover mijn blogbericht voor vandaag. Ga mijn hoofd nog even verder volstoppen met allerlei rotzooi!
Gegroet!
Mijn hoofd gaat echt alle kanten op. Zoveel dingen dat ik moet onthouden, moet doen... Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel dingen een mens kan onthouden, met hoeveel dingen een mens kan bezig zijn! Eigenlijk best vreemd dat onze hersenen zo opgebouwd zijn.
Nu ja, tot zover mijn blogbericht voor vandaag. Ga mijn hoofd nog even verder volstoppen met allerlei rotzooi!
Gegroet!
vrijdag 28 maart 2008
Weekendje Limburg
Het is hier even stil geweest. Was namelijk drie dagen weg naar Tongeren, Limburg. Echt op den boerenbuiten, wel even aanpassen zo zonder pc en dergelijke... Eventjes in alle rust. We hebben eigenlijk vooral geshopt, niet dat ik dat erg vind.
Eerst Maastricht, de dag erna Maasmechelen Village en dan Aken. En we hebben ook het Katarakthuis en de gevangenis van Tongeren bezocht. Best wel schrijnend in welke ruimtes die gevangen opgesloten zitten, maar als je dan hoort dat de meeste die buitenkomen terug hervallen, vraag ik me af of dit wel de moeite is? Is de discipline wel hard genoeg, en zijn deze mensen wel her op te voeden. Als ik, dag in dag uit, in een cel zat van 2 op 3 meter, met drie man, niets te doen, een uurtje per dag buiten, dan zou ik bezinnen en nadenken. Sommigen doen dit, en herpakken zich, maar voor anderen is het louter een spel. Ik snap dat niet. Vrijheid is zoiets essentieel en vaak staan we er niet bij stil.
Vrijheid, we kunnen doen wat we willen, zelf denken, zelf beslissingen maken, zelf praten. In de gevangenis leef je in een voorgekauwde wereld, je moet alles vragen, kan zelf niet denken. Je hebt geen beweging, je kijkt op vier muren en je leeft je leven tergend traag. Soms denk ik dat we te gehaast door het leven gaan, maar langs de andere kant brengt die haast verandering. Door te bewegen, door te ademen en door vooruit te gaan, weet ik dat ik leef en gebruik ik mijn vrijheid.
Vrijheid, ik koester het.
Eerst Maastricht, de dag erna Maasmechelen Village en dan Aken. En we hebben ook het Katarakthuis en de gevangenis van Tongeren bezocht. Best wel schrijnend in welke ruimtes die gevangen opgesloten zitten, maar als je dan hoort dat de meeste die buitenkomen terug hervallen, vraag ik me af of dit wel de moeite is? Is de discipline wel hard genoeg, en zijn deze mensen wel her op te voeden. Als ik, dag in dag uit, in een cel zat van 2 op 3 meter, met drie man, niets te doen, een uurtje per dag buiten, dan zou ik bezinnen en nadenken. Sommigen doen dit, en herpakken zich, maar voor anderen is het louter een spel. Ik snap dat niet. Vrijheid is zoiets essentieel en vaak staan we er niet bij stil.
Vrijheid, we kunnen doen wat we willen, zelf denken, zelf beslissingen maken, zelf praten. In de gevangenis leef je in een voorgekauwde wereld, je moet alles vragen, kan zelf niet denken. Je hebt geen beweging, je kijkt op vier muren en je leeft je leven tergend traag. Soms denk ik dat we te gehaast door het leven gaan, maar langs de andere kant brengt die haast verandering. Door te bewegen, door te ademen en door vooruit te gaan, weet ik dat ik leef en gebruik ik mijn vrijheid.
Vrijheid, ik koester het.
Een reis door het Hageland
Vandaag weer een hele dag op pad voor ons project. En ook vandaag verloopt alles naar wens. Er komt wel veel bij kijken, België is een moeilijk land voor dat soort dingen... Ik hoop mijn lezers binnen een goede twee weken te kunnen vertellen waar ik het de hele tijd over heb. Tot dan is het afwachten... zo houden we de spanning er wat in hé
Een reis door het Hageland
Vandaag weer een hele dag op pad voor ons project. En ook vandaag verloopt alles naar wens. Er komt wel veel bij kijken, België is een moeilijk land voor dat soort dingen... Ik hoop mijn lezers binnen een goede twee weken te kunnen vertellen waar ik het de hele tijd over heb. Tot dan is het afwachten... zo houden we de spanning er wat in hé
Zweven
Ons project krijgt stilaan pootjes. Het komt van de grond. Alles loopt verbazingwekkend goed tot nu toe... Maar toch afwachten. Het grote gevaar is als we gaan zweven. Zweven, het is leuk, maar realistisch blijven is een noodzaak.
Ach we zien wel.
Ach we zien wel.
zaterdag 22 maart 2008
Druk, druk, druk
Ik heb weer even de tijd gevonden om even te bloggen... De laatste dagen heb ik het zo ontzettend druk. Althans, dat lijkt zo, of neen dat is ook zo. Toch lijkt het alsof ik hele dagen zit te niksen, de tijd gaat gewoon veel te snel voorbij. Ik kan me al bijna niet meer herinneren wat ik gisteren zitten doen heb.
Dinsdag ben ik het interview met 'mijn' blogger gaan doen. Ik vond het echt heel interessant en ben blij dat ik leuke mensen heb leren kennen. Het interview duurde ongeveer 35 minuten, het uittypen opmerkelijk langer. Het is raar om jezelf terug te horen op band, zeker als je elk fragment vijf maal moet beluisteren om echt alles juist te kunnen uittypen. Maar Dries, je taalgebruik viel supergoed mee en het was helemaal geen gezaag om naar te luisteren.
Ondertussen is mijn nieuwe gsm helemaal ingeburgerd. Ik vind hem echt top! Mooi, roze, luxueus, alles wat een meisje moet hebben. Pink is a girl's best friend.
Straks weer werken aan dat 'grote' project van me, hopelijk komt het wat van de grond. Het is wel een hele uitdaging en hoe verder we geraken, hoe moeilijker en gecompliceerder het lijkt. In het kluwen van Belgische wetsregels is het moeilijk het licht zien. Ik voel me als een vliegje gevangen in het spinnenweb van een tarantula... Maar we komen er wel uit, wie weet komt één of andere vlinder me wel redden.
Nu zal ik maar even gaan samenvatten. Het werk, de papers, de cursussen, ze stapelen zich maar op en ook hier lijkt het alsof die stapel werk alsmaar groter wordt... Volgende week nog iets om naar uit te kijken, een weekendje naar Limburg. Weldadige rust, hopelijk toch..
Dinsdag ben ik het interview met 'mijn' blogger gaan doen. Ik vond het echt heel interessant en ben blij dat ik leuke mensen heb leren kennen. Het interview duurde ongeveer 35 minuten, het uittypen opmerkelijk langer. Het is raar om jezelf terug te horen op band, zeker als je elk fragment vijf maal moet beluisteren om echt alles juist te kunnen uittypen. Maar Dries, je taalgebruik viel supergoed mee en het was helemaal geen gezaag om naar te luisteren.
Ondertussen is mijn nieuwe gsm helemaal ingeburgerd. Ik vind hem echt top! Mooi, roze, luxueus, alles wat een meisje moet hebben. Pink is a girl's best friend.
Straks weer werken aan dat 'grote' project van me, hopelijk komt het wat van de grond. Het is wel een hele uitdaging en hoe verder we geraken, hoe moeilijker en gecompliceerder het lijkt. In het kluwen van Belgische wetsregels is het moeilijk het licht zien. Ik voel me als een vliegje gevangen in het spinnenweb van een tarantula... Maar we komen er wel uit, wie weet komt één of andere vlinder me wel redden.
Nu zal ik maar even gaan samenvatten. Het werk, de papers, de cursussen, ze stapelen zich maar op en ook hier lijkt het alsof die stapel werk alsmaar groter wordt... Volgende week nog iets om naar uit te kijken, een weekendje naar Limburg. Weldadige rust, hopelijk toch..
Materialisme
Zonet heb ik een materialistische zonde gepleegd. Ik heb een nieuwe gsm gekocht, niet zomaar 1, een roze... Mijn oude gsm was stilaan aan het verslijten. Hij wilde geen smsjes meer versturen, ook al was er voldoende verbinding en de batterij ging ook zienderogen achteruit... En dus heb ik mijn lusten voldaan en heb ik een roze gsm gekocht. (voor de geïnteresseerde een Samsun J600, ik wou eerst een L600 maar die vond ik net iets te duur, en bij nader inzien is deze zeker zo mooi!)...
Moet ik me schuldig voelen? Omdat ik een nieuwe gsm heb gekocht terwijl er mensen zijn die niet eens een gsm kunnen kopen? En als ik nu zeg dat ik mijn oude gsm ga inleveren om zo een donatie te doen aan Levenslijn... Ik weet het niet, ik ben blij met mijn nieuwe gsm maar ook niet dolgelukkig. Ik hou gewoon van verandering... net zoals zovelen onder ons.
Moet ik me schuldig voelen? Omdat ik een nieuwe gsm heb gekocht terwijl er mensen zijn die niet eens een gsm kunnen kopen? En als ik nu zeg dat ik mijn oude gsm ga inleveren om zo een donatie te doen aan Levenslijn... Ik weet het niet, ik ben blij met mijn nieuwe gsm maar ook niet dolgelukkig. Ik hou gewoon van verandering... net zoals zovelen onder ons.
Lang
Het valt me net op dat mijn berichten van zekere lengte zijn. Er van op aan gaand dat mijn hersenspinsels niemand ten ore vallen, maakt dit toch niet uit. Laat me maar zeuren, zeveren, lulkoek verkopen. Kom je als toevallige voorbijganger op deze blog, trek het je niet aan. Ik ben geen verzuurd mens dat preken wil geven. Soms heb ik gewoon nood aan een manier om mijn gedachten even te ordenen. Even een uitlaatklep zoeken, wie weet wel een publieke...
Zoveel zaken
Er zijn zoveel dingen die ik wil vertellen, wil verwoorden, wil delen. Maar toch, ik weet niet of het wel gepast is, of ik dat werkelijk wil... Ik weet niet wie dit zal lezen? Vrienden? Misschien. En dan nog... Wil ik wel dat zij mijn diepste ik leren kennen?
Wat kan ik nog vertellen... Hetgene mij vooruitstuwt, mij door alle opdrachten, papers en presentaties stuwt? Een reis, een reis naar het Verre Zuiden, Zuid-Afrika. Niet zomaar, maar met mijn twee 'girlfriends', tv-maatjes, grey's anatomy/private practice en nu ugly betty verslaafden, Nele en Liesbeth. Het wordt geweldig: eten, winkelen, shoppen, natuur bezichtigen, gezellig samen zijn, weerwolven, nieuwe mensen leren kennen. Liesbeth heeft er jaren gewoond, kent er elk plekje, en zal een uitstekende gids voor ons zijn. De gastvrijheid van haar mama zal ons welbevallen en de rust zalwelverdiend zijn.
Het zijn zalige zaken om naar uit te kijken, die rust... maar dan, weer een nieuwe uitdaging. Werken maar nieuwe ervaring opdoen, stage doen. Weer in contact komen met mensen, mijn wereldbeeld verruimen en hopen leren, praktische zaken, niet die theoretische, onder stof gelegen, nooit dynamische, rompslomp van op de universiteit. Het zal deudgd doen om te proeven van een nieuwe wereld met mensen die er echt iets van kennen, niet mensen die na jaren academische theoretische opleiding beweren te weten dat ze alles weten. Van die omhooggevallen arrogantie en hun verbloemd gepraat wordt ik zot. Sommige lessen vallen nog mee, anderen daarentegen. Vaak denk ik dat proffen zelf geen flauw benul hebben waarover ze praten, terwijl de materie best wel interessant kan zijn. Andere proffen daarentegen kunnen datgene waarin ze geloven ongelooflijk uitleggen, je binden aan hun verhaal.
Wat ik nu wil, is rust... Geen papers, deadlines, groepswerken, presentaties, samenvattingen, oefeningen... gewoon rust, vier letters, niet meer dan dat
R U S T
Wat kan ik nog vertellen... Hetgene mij vooruitstuwt, mij door alle opdrachten, papers en presentaties stuwt? Een reis, een reis naar het Verre Zuiden, Zuid-Afrika. Niet zomaar, maar met mijn twee 'girlfriends', tv-maatjes, grey's anatomy/private practice en nu ugly betty verslaafden, Nele en Liesbeth. Het wordt geweldig: eten, winkelen, shoppen, natuur bezichtigen, gezellig samen zijn, weerwolven, nieuwe mensen leren kennen. Liesbeth heeft er jaren gewoond, kent er elk plekje, en zal een uitstekende gids voor ons zijn. De gastvrijheid van haar mama zal ons welbevallen en de rust zalwelverdiend zijn.
Het zijn zalige zaken om naar uit te kijken, die rust... maar dan, weer een nieuwe uitdaging. Werken maar nieuwe ervaring opdoen, stage doen. Weer in contact komen met mensen, mijn wereldbeeld verruimen en hopen leren, praktische zaken, niet die theoretische, onder stof gelegen, nooit dynamische, rompslomp van op de universiteit. Het zal deudgd doen om te proeven van een nieuwe wereld met mensen die er echt iets van kennen, niet mensen die na jaren academische theoretische opleiding beweren te weten dat ze alles weten. Van die omhooggevallen arrogantie en hun verbloemd gepraat wordt ik zot. Sommige lessen vallen nog mee, anderen daarentegen. Vaak denk ik dat proffen zelf geen flauw benul hebben waarover ze praten, terwijl de materie best wel interessant kan zijn. Andere proffen daarentegen kunnen datgene waarin ze geloven ongelooflijk uitleggen, je binden aan hun verhaal.
Wat ik nu wil, is rust... Geen papers, deadlines, groepswerken, presentaties, samenvattingen, oefeningen... gewoon rust, vier letters, niet meer dan dat
R U S T
De reden van deze blog
Een blog. Weblog... Sommigen hebben er nog nooit van gehoord. Hoe ik dat weet?
Voor een vak op de univ moeten we een onderzoek doen bij bloggers. Volgens de prof geen probleem om hen te vinden, op het net zijn er tienduizenden... Zo gezegd, niet zo gedaan...
Onze zoektocht naar bloggers begon. Msn, email, fora. Weinig reacties. We hebben er maar vier nodig maar toch. Deze tocht is moeilijker dan zoeken naar leven in de ruimte. Geen wetenschappelijke programma's die ons kunnen helpen, geen exploratieve zoektochten, nee enkel hopen op de bereidwilligheid van enkele bloggers. Vandaag zouden we om goed te zijn nog 1 nodig hebben, nuja we zien wel waar de tocht ons brengt.
Op deze blog zal ik proberen mijn hersenspinsels te bewoorden, we zullen zien hoe lang ik het volhoudt. Het idee om nutteloze gedachten met onbekende lezers te delen spreekt me wel aan, alsof je je ziel blootlegt aan god (of zal ik God schrijven) weet wie. Misschien is dit voor sommigen wel een saai stukje rioolliteratuur, anderen herkennen zich misschien.
In volgende berichten zal ik wat meer over mezelf vertellen, mijn persoon, ziel en wezen. Hoe de banaalste zaken oorsprong kunnen zijn van lange berichten. Hoe een onbelangrijke opdracht kan leiden tot het ontstaan van een creatief begin. Ga ik me nu een echte blogger voelen? Worden de wetenschappelijke resultaten van ons onderzoek nu ook van mij op toepassingen? Vragen die ooit helderheid zullen krijgen.
Voor een vak op de univ moeten we een onderzoek doen bij bloggers. Volgens de prof geen probleem om hen te vinden, op het net zijn er tienduizenden... Zo gezegd, niet zo gedaan...
Onze zoektocht naar bloggers begon. Msn, email, fora. Weinig reacties. We hebben er maar vier nodig maar toch. Deze tocht is moeilijker dan zoeken naar leven in de ruimte. Geen wetenschappelijke programma's die ons kunnen helpen, geen exploratieve zoektochten, nee enkel hopen op de bereidwilligheid van enkele bloggers. Vandaag zouden we om goed te zijn nog 1 nodig hebben, nuja we zien wel waar de tocht ons brengt.
Op deze blog zal ik proberen mijn hersenspinsels te bewoorden, we zullen zien hoe lang ik het volhoudt. Het idee om nutteloze gedachten met onbekende lezers te delen spreekt me wel aan, alsof je je ziel blootlegt aan god (of zal ik God schrijven) weet wie. Misschien is dit voor sommigen wel een saai stukje rioolliteratuur, anderen herkennen zich misschien.
In volgende berichten zal ik wat meer over mezelf vertellen, mijn persoon, ziel en wezen. Hoe de banaalste zaken oorsprong kunnen zijn van lange berichten. Hoe een onbelangrijke opdracht kan leiden tot het ontstaan van een creatief begin. Ga ik me nu een echte blogger voelen? Worden de wetenschappelijke resultaten van ons onderzoek nu ook van mij op toepassingen? Vragen die ooit helderheid zullen krijgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)