Er zijn zo van die dagen. Er zijn zo van die dagen dat alles meezit, niks loopt fout. Positieve energie alom, niets gaat fout en de dag vliegt zo voorbij.
Gisteren was zo een dag, of toch, bijna. Het voelde zo maar ik denk dat het vooral kwam door één positieve gebeurtenis, ach ja... dromen mag. Maar goed, ik heb een stageplaats voor in augustus. Een hele toffe, hoop ik, denk ik, weet ik. Echt iets voor mij, hoop ik, denk ik, weet ik. En het was zo gebeurd. Tof sollicitatiegesprek, leuke mensen en voilà, ik mag in augustus beginnen. Wordt werk vinden later ook maar zo gemakkelijk.
En dan is er nog mijn project. Eindelijk mag het openbaar. Een paar maanden geleden opperden enkele vriendinnen en ik het idee om iets te doen voor oude en zieke manegepaarden. Deze belandden na jarenlang werken al te vaak in het slachthuis en wij vinden dat dit niet kan. Als mensen jarenlang gewerkt hebben, stop je hen toch ook niet onder de grond?
Daarom zijn we begonnen met de vzw Horsetopia die zich hiervoor inzet. We gaan allerlei activiteiten organiseren: een wafelverkoop, halloweentocht, nachtspel, wijndegustatie... noem maar op. Hopelijk komt het van de grond en hoef ik hier binnen een paar maanden niet te zeggen dat alles voor niets was. Dat zou balen zijn. Dus mensen, open je hart en help ons, en help vooral die zielige paarden die niets anders kennen dan een stal, vier muren, en werken, werken, werken. Bedankt!
www.horsetopia.be
woensdag 16 april 2008
maandag 14 april 2008
Morgen, grote dag
Wow, ik ben weer even stil geweest... Heb het echt ontzettend druk gehad. De universiteit kruipt in je klere, ik ben met fitness begonnen (jaja, ik word nog sportief) en mijn project krijgt vorm. Morgen gaan we het openbaar maken =D, eigenlijk is het totaal niets bijzonder maar voor ons betekent het wel veel. Leg het later wel uit...
Mijn hoofd gaat echt alle kanten op. Zoveel dingen dat ik moet onthouden, moet doen... Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel dingen een mens kan onthouden, met hoeveel dingen een mens kan bezig zijn! Eigenlijk best vreemd dat onze hersenen zo opgebouwd zijn.
Nu ja, tot zover mijn blogbericht voor vandaag. Ga mijn hoofd nog even verder volstoppen met allerlei rotzooi!
Gegroet!
Mijn hoofd gaat echt alle kanten op. Zoveel dingen dat ik moet onthouden, moet doen... Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel dingen een mens kan onthouden, met hoeveel dingen een mens kan bezig zijn! Eigenlijk best vreemd dat onze hersenen zo opgebouwd zijn.
Nu ja, tot zover mijn blogbericht voor vandaag. Ga mijn hoofd nog even verder volstoppen met allerlei rotzooi!
Gegroet!
vrijdag 28 maart 2008
Weekendje Limburg
Het is hier even stil geweest. Was namelijk drie dagen weg naar Tongeren, Limburg. Echt op den boerenbuiten, wel even aanpassen zo zonder pc en dergelijke... Eventjes in alle rust. We hebben eigenlijk vooral geshopt, niet dat ik dat erg vind.
Eerst Maastricht, de dag erna Maasmechelen Village en dan Aken. En we hebben ook het Katarakthuis en de gevangenis van Tongeren bezocht. Best wel schrijnend in welke ruimtes die gevangen opgesloten zitten, maar als je dan hoort dat de meeste die buitenkomen terug hervallen, vraag ik me af of dit wel de moeite is? Is de discipline wel hard genoeg, en zijn deze mensen wel her op te voeden. Als ik, dag in dag uit, in een cel zat van 2 op 3 meter, met drie man, niets te doen, een uurtje per dag buiten, dan zou ik bezinnen en nadenken. Sommigen doen dit, en herpakken zich, maar voor anderen is het louter een spel. Ik snap dat niet. Vrijheid is zoiets essentieel en vaak staan we er niet bij stil.
Vrijheid, we kunnen doen wat we willen, zelf denken, zelf beslissingen maken, zelf praten. In de gevangenis leef je in een voorgekauwde wereld, je moet alles vragen, kan zelf niet denken. Je hebt geen beweging, je kijkt op vier muren en je leeft je leven tergend traag. Soms denk ik dat we te gehaast door het leven gaan, maar langs de andere kant brengt die haast verandering. Door te bewegen, door te ademen en door vooruit te gaan, weet ik dat ik leef en gebruik ik mijn vrijheid.
Vrijheid, ik koester het.
Eerst Maastricht, de dag erna Maasmechelen Village en dan Aken. En we hebben ook het Katarakthuis en de gevangenis van Tongeren bezocht. Best wel schrijnend in welke ruimtes die gevangen opgesloten zitten, maar als je dan hoort dat de meeste die buitenkomen terug hervallen, vraag ik me af of dit wel de moeite is? Is de discipline wel hard genoeg, en zijn deze mensen wel her op te voeden. Als ik, dag in dag uit, in een cel zat van 2 op 3 meter, met drie man, niets te doen, een uurtje per dag buiten, dan zou ik bezinnen en nadenken. Sommigen doen dit, en herpakken zich, maar voor anderen is het louter een spel. Ik snap dat niet. Vrijheid is zoiets essentieel en vaak staan we er niet bij stil.
Vrijheid, we kunnen doen wat we willen, zelf denken, zelf beslissingen maken, zelf praten. In de gevangenis leef je in een voorgekauwde wereld, je moet alles vragen, kan zelf niet denken. Je hebt geen beweging, je kijkt op vier muren en je leeft je leven tergend traag. Soms denk ik dat we te gehaast door het leven gaan, maar langs de andere kant brengt die haast verandering. Door te bewegen, door te ademen en door vooruit te gaan, weet ik dat ik leef en gebruik ik mijn vrijheid.
Vrijheid, ik koester het.
Een reis door het Hageland
Vandaag weer een hele dag op pad voor ons project. En ook vandaag verloopt alles naar wens. Er komt wel veel bij kijken, België is een moeilijk land voor dat soort dingen... Ik hoop mijn lezers binnen een goede twee weken te kunnen vertellen waar ik het de hele tijd over heb. Tot dan is het afwachten... zo houden we de spanning er wat in hé
Een reis door het Hageland
Vandaag weer een hele dag op pad voor ons project. En ook vandaag verloopt alles naar wens. Er komt wel veel bij kijken, België is een moeilijk land voor dat soort dingen... Ik hoop mijn lezers binnen een goede twee weken te kunnen vertellen waar ik het de hele tijd over heb. Tot dan is het afwachten... zo houden we de spanning er wat in hé
Zweven
Ons project krijgt stilaan pootjes. Het komt van de grond. Alles loopt verbazingwekkend goed tot nu toe... Maar toch afwachten. Het grote gevaar is als we gaan zweven. Zweven, het is leuk, maar realistisch blijven is een noodzaak.
Ach we zien wel.
Ach we zien wel.
zaterdag 22 maart 2008
Druk, druk, druk
Ik heb weer even de tijd gevonden om even te bloggen... De laatste dagen heb ik het zo ontzettend druk. Althans, dat lijkt zo, of neen dat is ook zo. Toch lijkt het alsof ik hele dagen zit te niksen, de tijd gaat gewoon veel te snel voorbij. Ik kan me al bijna niet meer herinneren wat ik gisteren zitten doen heb.
Dinsdag ben ik het interview met 'mijn' blogger gaan doen. Ik vond het echt heel interessant en ben blij dat ik leuke mensen heb leren kennen. Het interview duurde ongeveer 35 minuten, het uittypen opmerkelijk langer. Het is raar om jezelf terug te horen op band, zeker als je elk fragment vijf maal moet beluisteren om echt alles juist te kunnen uittypen. Maar Dries, je taalgebruik viel supergoed mee en het was helemaal geen gezaag om naar te luisteren.
Ondertussen is mijn nieuwe gsm helemaal ingeburgerd. Ik vind hem echt top! Mooi, roze, luxueus, alles wat een meisje moet hebben. Pink is a girl's best friend.
Straks weer werken aan dat 'grote' project van me, hopelijk komt het wat van de grond. Het is wel een hele uitdaging en hoe verder we geraken, hoe moeilijker en gecompliceerder het lijkt. In het kluwen van Belgische wetsregels is het moeilijk het licht zien. Ik voel me als een vliegje gevangen in het spinnenweb van een tarantula... Maar we komen er wel uit, wie weet komt één of andere vlinder me wel redden.
Nu zal ik maar even gaan samenvatten. Het werk, de papers, de cursussen, ze stapelen zich maar op en ook hier lijkt het alsof die stapel werk alsmaar groter wordt... Volgende week nog iets om naar uit te kijken, een weekendje naar Limburg. Weldadige rust, hopelijk toch..
Dinsdag ben ik het interview met 'mijn' blogger gaan doen. Ik vond het echt heel interessant en ben blij dat ik leuke mensen heb leren kennen. Het interview duurde ongeveer 35 minuten, het uittypen opmerkelijk langer. Het is raar om jezelf terug te horen op band, zeker als je elk fragment vijf maal moet beluisteren om echt alles juist te kunnen uittypen. Maar Dries, je taalgebruik viel supergoed mee en het was helemaal geen gezaag om naar te luisteren.
Ondertussen is mijn nieuwe gsm helemaal ingeburgerd. Ik vind hem echt top! Mooi, roze, luxueus, alles wat een meisje moet hebben. Pink is a girl's best friend.
Straks weer werken aan dat 'grote' project van me, hopelijk komt het wat van de grond. Het is wel een hele uitdaging en hoe verder we geraken, hoe moeilijker en gecompliceerder het lijkt. In het kluwen van Belgische wetsregels is het moeilijk het licht zien. Ik voel me als een vliegje gevangen in het spinnenweb van een tarantula... Maar we komen er wel uit, wie weet komt één of andere vlinder me wel redden.
Nu zal ik maar even gaan samenvatten. Het werk, de papers, de cursussen, ze stapelen zich maar op en ook hier lijkt het alsof die stapel werk alsmaar groter wordt... Volgende week nog iets om naar uit te kijken, een weekendje naar Limburg. Weldadige rust, hopelijk toch..
Abonneren op:
Posts (Atom)